Mijn leven zoals het is #49 | Afscheid nemen went nooit

ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

Vandaag neem ik terug afscheid van een vrouw die bij ons in het rusthuis woonde. Ik kende de zoon en schoondochter al, maar leerde er ook de dochter en schoonzoon kennen. Het vrouwtje was een lieve, maar demente vrouw. Ze ging opeens heel ver in het verleden leven. Zo riep ze soms de ganse zaal bijeen, maar kwaad waren we nooit. Eerder bezorgd. Ze kon het ook niet helpen dat ze terug in de tijd ging met haar gedachten.

Het ging al een paar weken slecht met haar. Ze at niet meer goed, sliep heel veel en vermagerde als gek. Tot vorige week. We keken met lede ogen toe hoe ze vermagerde en niets meer inslikte. Ik voelde het aankomen. Dit zou niet lang meer duren. De avond dat ze stierf ben ik nog bij haar geweest. Ik wist dat ik haar de volgende dag niet meer zou zien. En dat was zo. Die avond ging ze vredig heen. Ik zuchtte toen ik het berichtje van mijn collega ontving. 'Ze is nu verlost van alle pijn' zei ik.

Enkele dagen eerder kwamen de dochter en schoonzoon op bezoek (ik geef eerlijk toe, het klikt niet zo goed tussen ons) en toen we in de gang aan het praten waren over de toestand van hun (schoon)moeder zei de schoonzoon opeens: 'voor jullie is dit normaal, jullie zien er zoveel dat doodgaan'. Mijn collega's en ik keken elkaar aan en in koor riepen wij: 'nee, wij leven met elke bewoner mee'

Ja, dat is zo. Elke bewoner op onze dienst is speciaal op zijn eigen manier. Met de één heb je een sterkere band dan met de ander. Iedereen die in een rusthuis werkt zal dit beamen. Het is niet omdat bewoners in een rusthuis geen familie van ons zijn dat wij geen verband met hen voelen. Wij leven mee met bewoner en familie. De ene al meer dan de ander. Wanneer iemand pijn lijd leven wij mee en zorgen wij er voor dat die persoon geen pijn hoeft te lijden. Wanneer iemand op sterven ligt zorgen wij er voor dat die comfortabel kan sterven. Wij leven intens mee in alles wat er met de bewoner en zijn familie gebeurt.

Velen vinden het normaal wat wij doen en denken dat wij geen verdriet kennen wanneer iemand overlijd. Een zoveelste bewoner dat sterft, zou normaal moeten aanvoelen. Maar dat is helemaal geen waar. Elk afscheid is anders, maar het went nooit om afscheid te nemen.

8 opmerkingen

  1. Erg dat mensen er zomaar vanuit gaan, dat het voor jullie normaal is. Ik heb in de thuiszorg gewerkt en daar nam ik mijn werk soms ook figuurlijk mee naar huis. Ik kon me best zorgen maken over die lieve mensen. Vind het knap dat je zulk waardevol werk doet, lijkt me niet altijd makkelijk.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank u wel voor je begrip Irene! Nee, ik verschiet er soms van hoe mensen over een job in deze sector denken.

      Verwijderen
  2. Ik ken je blog niet zo goed maar toen ik doorklikte en deze blogpost zag, moest ik wel reageren. Ik heb zelf vijf jaar verzorging gedaan als opleiding op school en ben uiteindelijk gewisseld omdat uit stage (zowel bij de ouderen als bij kinderen) bleek dat ik dit gewoon niet graag deed. Ik vond de job niet leuk, maar ik leefde wel mee met de bewoners van het rusthuis waar ik stage liep. En nu zijn we twee jaar later, en aan sommige mensen denk ik gewoon nog heel regemaltig terug. Afscheid nemen zal nooit wennen, de hoeveelste je ook ziet sterven in je job. Als je voor die mensen hebt gezorgd en er alles aan hebt gegeven, dan doet dat gewoon pijn. Maar dat is ook een manier van je hart om te zeggen dat je die persoon lief hebt gehad en dat je gewoon mooie tijden hebt gehad :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je lieve reactie! Doet mij echt deugd!

      Verwijderen
  3. Pfff... wat een rare en heftige opmerking! Natuurlijk is het niet normaal. Dit gaat over de dood van iemand. Wat voor werk je ook zal hebben, ik denk dat niemand dit als normaal beschouwt. Misschien wel normaal in de zin van dat het hoort bij het leven. Maar zeker niet als normaal dat je er niet bij stil staat. Of dat je zelf ook een traantje laat. Ik heb daarom respect voor mensen die werken in een rusthuis (of elk ander beroep waarbij je snel met de dood te maken hebt). Want ja, je ziet er veel komen en gaan. En dat lijkt me dus erg moeilijk.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het was idd een heftige opmerking. Soms kunnen mensen zo ongevoelig zijn.

      Verwijderen
  4. Vanaf het moment dat het je niets meer doet, hoor je niet meer thuis in die job denk ik! Mens blijven maakt het net draaglijk en zwaar op hetzelfde moment! Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen