Mijn leven zoals het is #37 | Pijn

Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

Het was even stil hier, op mijn kleine stukje op het web. Dit kwam door de pijn die ik opeens moest trotseren. Helemaal uit het niets kreeg ik afgelopen maandag een vermoeide schouder. Ik begon zoals gewoonlijk aan mijn shift, maar gedurende de dag merkte ik dat dit moeilijker werd. Tegen de middag kon ik mijn arm amper nog opheffen en werd het werken hierdoor een stuk belemmerd. Ik was alleen, dus ik kon op geen hulp rekenen. Ik was blij toen mijn shift er op zat en ik naar de dokter kon.

Toen ik in haar kabinet recht tegenover haar zat, vertelde ik hoe pijnlijk mijn schouder voelde. Ze deed me rechtstaan en ging met mijn arm aan de slag. Ik kon het niet laten af en toe eens te kermen, maar het deed echt wel pijn. Ze vroeg me wat ik exact moest doen op het werk en begon mijn dagindeling aan haar voor te schotelen. Haar verdict was dan dat mijn schouder overbelast is en waarschijnlijk gedurende mijn werkactiviteiten mijn schouder ergens een draai heeft gekregen zonder dat ik het besefte.

Ze richtte zich tot haar computer terwijl ze ondertussen zei dat ze mij de rest van de week rust zou voorschrijven. Ik keek haar met grote ogen aan. 'Moet dat?' vroeg ik haar. 'Had je dat niet verwacht?' vroeg ze mij. Ik schudde mijn hoofd van links naar rechts.. 'Hoe moet ik dat op het werk gaan uitleggen?' spookte het door mijn hoofd. Ze schreef me ook nog een ontstekingsremmer voor.

Ik ging dus eerst nog langs bij de apotheker om daarna direct naar huis te gaan. Het eerste wat ik deed was bellen naar mijn verantwoordelijke. Waar ik dus schrik van had gebeurde dus echt. Ze antwoordde zeer kort aan de telefoon en zei me dat ik het werk zelf ook nog moest verwittigen. Dat deed ik, maar daar was niemand meer aanwezig behalve het verplegend personeel. Zij konden mij dus niet helpen en zo belde ik 's morgens vroeg terug. Ook toen was het weer hetzelfde liedje. Ik besloot om die dag zelf met mijn ziektebriefje te gaan afgeven en meteen te vragen hoe ik mij nu eigenlijk moest ziek melden. Want in het arbeidsreglement staat er dat je je moet ziek melden alvorens je op de dienst begint.

Daar aangekomen vroeg ik dus hoe het nu zat en wist mij te vertellen dat het ok is dat ik alleen mijn verantwoordelijke verwittig omdat op die tijdstippen dat ik begin inderdaad nog niemand aanwezig is. Maar die verantwoordelijke wil net zelf dat ik het werk nog eens verwittig, dus zit gans dat systeem een beetje vreemd in elkaar, niet?

Ok, dus ik moest dus thuisblijven voor de rest van de week. Ik nam 2x daags de voorgeschreven ontstekingsremmer en bleef rustig in de zetel zitten. Tot ik op dag 2 opeens de pijn van mijn schouder naar mijn nek voelde uitstralen. Ik nam de zalf tegen ontstekingen en smeerde het op de pijnlijke plek. Zo heb ik toch een paar dagen rondgelopen.

Naast de pijn in mijn schouder-nek, kreeg ik er bovenop ook nog een lichte migraine-aanval, koude rillingen en was ik verschrikkelijk slaperig. Precies of het lot had mij uitgekozen om eens goed ziek te kunnen zijn.

Vandaag voel ik mij nog wat belabberd, maar heb nu nog gans het weekend om tot mezelf te komen. Maandag moet ik dus het werk hernemen en ik hoop dat dit mij zal lukken.


8 opmerkingen

  1. Wat ontzettend vervelend je klachten. Het lijkt wel of al de spanning er uit komt waar je de laatste tijd zo mee te kampen hebt. Want vaak brengt het ene het andere mee en stapelen de klachten zich op. Ik hoop dat je maandag (morgen) klachten vrij bent. Maar als ik het zo lees lijkt me dat niet het geval en behoor jij eerst goed te herstellen voordat je weer gaat werken.
    Beterschap. Groetjes Anita.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, zo kun je het wel stellen. Toch ga 'k morgen terug aan 't werk, dan kan men al niet zeggen dat ik 't niet geprobeerd heb. Bedankt :)

      Verwijderen
  2. Dit is erg herkenbaar. Zo'n leidinggevende die heel kortaf is en je ook nog eens dingen zelf laat oplossen. Zo proberen ze je op een eenvoudige manier onder druk te zetten. Die mensen zitten ook in die functies, omdat ze gebrek hebben aan empathie en sociale omgang. Dat is niet lullig bedoeld, maar denk er maar over na; jij en ik zullen nooit in zo'n functie werken omdat wij veel te meedenkend zijn. Ik hoop van harte dat je morgen echt alleen gaat werken als het echt kan. Als je deze klachten verwaarloosd, dan ben ik bang dat je je over een maand weer ziek kan melden. Beter nu echt goed wachten tot je klachtenvrij bent. Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je lieve reactie Marion! <3 Uiteraard zul jij wel begrijpen in welk schuitje ik momenteel terecht gekomen ben. Toch ga 'k morgen tandenbijten en terug aan 't werk. Kwestie dat ze zien dat 'k niet voor de lol thuis blijf en ik 't echt wel wil proberen.

      Verwijderen
  3. Hoe gaat het ondertussen? Heeft de ontstekingsremmer geholpen? Ik zou ook sowieso zorgen dat de pijn van uw schouder (zo goed als) over is voor ge terug zwaar werk gaat verrichten. Misschien aan collega's vragen om u een beetje te helpen met uw zwaarste werk?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mijn schouder is redelijk, maar mijn nek die doet verschrikkelijk veel pijn. Vandaag was 't net of 'k had de hele nacht met een zware zak aardappelen in m'n nek rondgelopen. De volle waterbakken hef 'k niet meer op en haal 'k fles per fles uit op mijn kar, de soepkom vraag ik aan mijn collega's.

      Verwijderen
  4. Hoe gaat het nu met je? Zo vervelend als er kortaf wordt gedaan.
    Ik vind dat je echt je best doet maat weet dat je lichaam en je gezondheid belangrijker is dan werk. Klavertjes vier voor jou!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Nesrin! <3
      Ik was daar niet zo goed van als 'k dat telefoontje had gedaan :( Toen ik deze morgen vertrok naar 't werk had 'k er eerlijk gezegd totaal geen zin in, maar met de pijn ging 't redelijk. Tot 'k effectief startte. Mijn nek voelde aan alsof 'k de ganse nacht op 't veld aardappelen had gedragen. Mijn god!

      Verwijderen