Mijn gehoor, mijn leven

ⒸEvelyneVergote

Ik vertelde al eerder over mijn gehoor, maar vandaag wil ik er toch even dieper op ingaan. Toen ik de vorige post schreef was ik bezig met het proces om een nieuw apparaat te verkrijgen. Dat is ondertussen gebeurt, maar het werd dan toch een apparaat als mijn vorig (en niet wat op foto stond toen).

Wat voor impact heeft mijn gehoor op mijn leven?
Doordat ik al een hoorapparaat draag sinds mijn 9 jaar, voelt het voor mij als gewoon aan. Ik voel het amper in mijn oor zitten, maar merk wel het verschil als ik het wel of niet draag. Bepaalde klanken raken niet helemaal tot in mijn oor, waardoor het soms moeilijk is om een gesprek te volgen. Met een apparaat zou dit probleem moeten verholpen worden, maar dat is niet altijd zo. Wie goed articuleert kan ik goed begrijpen als ik de persoon aankijk. Ik ga niet bepaald liplezen, maar het helpt soms wel.

Als je bijvoorbeeld op het einde van de gang staat en mij iets toe roept, verdwijnen die klanken precies de ruimte in waardoor ik het niet heb gehoord.
Ook de lage klanken zijn heel moeilijk te horen, vooral als die zich in de verte voordoen. Neem nu de vogeltjes die buiten fluiten.
De hoge tonen komen dan veel luider bij mij aan dan bij iemand met een normaal gehoor. Een champagnefles ontkurken is niet zo aangenaam voor mijn gehoor. Ook vuurwerk was lang iets waar ik niet naartoe kon. Gelukkig past mijn hoorapparaat zich aan bij overdaad aan geluid. Dat is het meest aangenaam en zo kan ik toch genieten van dat mooie vuurwerk. Het eerste schot is altijd eerst bang afwachten, maar dan gaat het gelukkig weer beter.
Als er dan heel veel geluid aanwezig is, dan is dat wel niet zo evident. Neem nu op restaurant of langs een drukke weg staan. Als er op dat moment een grote vrachtwagen of snelle motor passeert dan mag de andere persoon zowiezo zijn verhaal herhalen. Op restaurant valt het meestal wel nog mee, maar dan mag het niet te druk zijn of ik hoor mijn tafelgenoten amper.
Ook de klanken van een televisie verdwijnen in de kamer, waardoor ik steeds ondertiteling nodig heb. Zo kan ik nog even verdergaan met wat ik wel of niet hoor.

Nu draag ik een apparaat langs de linkerzijde, maar zou normaal langs beide kanten een apparaat moeten hebben. Toch heb ik dat niet en wil ik dat ook niet. Gelukkig kan ik op begrip van de specialist rekenen, omdat zij vind dat ik het het best aanvoel. De reden dat ik geen twee apparaten wil is omdat ik perfect gelukkig ben met mijn ene apparaatje. Ik ben bang dat het te veel zal worden langs beide kanten en daarom kies ik maar voor één. Het is niet dat ik volledig doof ben, ik ben alleen slechthorend.

Wat betekent mijn 'handicap' voor mijn omgeving?
Omdat ik al heel vroeg een slecht gehoor heb, heeft mijn naaste familie het proces van begin af aan gevolgd. Aan hen hoef ik dus niet steeds te vertellen dat ik slechthorend ben, zij passen zich automatisch aan.

Op school moest ik dat echter wel steeds opnieuw vertellen, elk schooljaar, elke nieuwe leerkracht. Niemand had daar een probleem mee en ik mocht steeds vooraan plaatsnemen. Dat vonden mijn klasgenoten meestal wel leuk, dan konden ze met gemak een plaatsje achteraan nemen.
Op stage kwam ik ook steeds nieuwe mensen tegen, maar als ik dat meldde aan mijn stagebegeleider daar, dan waren de meesten zo vriendelijk om dat aan iedereen te melden. Ik vertelde er wel steeds bij dat men niet hoefde te roepen, maar dat het kon zijn dat ik het niet hoorde als er iets gezegd werd.
Ik heb er maar één keer last van gehad op een stageplaats en ben er zelfs punten voor afgenomen geweest.. Ik had zoals gewoonlijk de allereerste dag gemeld dat ik slechthorend was. Ik moest toen in een grootkeuken van een rusthuis staan. Op dat moment was de hoofdkokkin, mijn stagementor op de stageplaats zelf, niet aanwezig. Ik dacht er eerlijk gezegd de volgende dag niet meer aan om dat nog eens te melden en zo heb ik vier weken doorgebracht. Ik dacht dat zij het wist, maar aan mijn stagebegeleidster van school had ze verteld dat ik niet goed oplette. Daarop had de stagebegeleidster gevraagd of ik had verteld dat ik slechthorend was. Het antwoord was dus nee en daarvoor verloor ik punten :(

Sinds dat voorval geef ik toe dat ik sneller en vaker zeg aan vreemde mensen dat ik een gehoorprobleem heb uit schrik dat men mij zal beoordelen als een egoïstisch persoon.
Tot nu toe kreeg ik van iedereen begrip en dat doet deugd. Het is niet altijd even gemakkelijk, noch voor mij noch voor de omgeving, maar uiteindelijk is het een deel van mijn leven geworden en zou ik niet weten wat te doen zonder het apparaat. 


8 opmerkingen

  1. Goed zeg dat je hier een uitgebreid artikel aan weid. Ik heb zelf een collega met slecht gehoor en heb hier alle begrip voor. Kan me voorstellen dat het toch telkens weer een heel gedoe is dingen uit te leggen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het uitleggen valt wel mee, maar ik zie soms mensen denken 'ik zal moeten roepen', maar dat hoeft nu ook weer niet. Zo slecht is 't nu ook niet gesteld met mijn gehoor :)

      Verwijderen
  2. Interessant om te lezen hoe gij gehoor ervaart. Gelukkig dat iedereen begripvol reageert. De keren dat wij zijn weggeweest heb ik er ook totaal niks van gemerkt...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is ook niet zo slecht met mijn gehoor gesteld dat 'k helemaal doof ben (gelukkig). Zo lang je goed articuleert hoor ik voldoende met de klank alleen. Mssn vreemd hoe ik dit nu vertel, maar voor mij is dit een gewoonte.

      Verwijderen
  3. Jeetje, dat dat niet teruggedraaid is met die punten zeg. Nou ja.... Dat is wel zuur. Goed dat je er zo open over bent. Zorgt voor meer begrip en dat is vooral voor jou wel zo prettig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik was kwaad toen, maar wat kon ik doen? Die leerkracht had gewoon een pik op mij. Ik kan idd op veel begrip rekenen als ik meld dat ik slechthorend ben. Ik zie sommigen dan wel eens denken, ik zal wat harder roepen, maar dat hoeft nu ook weer niet ;)

      Verwijderen
  4. Knap dat je hier een uitgebreid verhaal over hebt geschreven! Het lijkt mij vervelend, maar wel fijn dat iedereen begripvol reageert. Dat is altijd fijn!

    Love,
    Dascha

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je! Soms is het wel eens vervelend, maar heel veel last ondervind ik er niet van. Voor mij voelt het gewoon aan, omdat ik er al zo lang mee leef. Maakt 't ook makkelijker als je dit hebt als kind & niet pas op latere leeftijd.

      Verwijderen