Mijn leven zoals het is #15 | Positief Negatief en weer terug

ⓒPixabay.com By LisaRedfern

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik nogal geëmotioneerd. Mijn gevoelens gaan van positief naar negetatief en terug. Zo'n momenten heb ik wel vaker, maar heb ik nog nooit echt naar buiten gebracht.

Soms kan ik door het minst negatief beginnen nadenken, maar kan ik even snel door een stom compliment helemaal terug opgewekt worden. Maar wie niet, denk ik dan. Al kan zich dat soms wel extreem in mijn hoofd allemaal opnieuw gaan afspelen.

Zo heb ik enkele nachten geleden een ganse nacht wakker gelegen van enkele momenten die avond. Het moest eigenlijk een fijne avond uit met collega's worden. Ik keek vooral uit naar het concert waar we naartoe gingen. Die was helaas kort maar krachtig. Maar niet alleen dat vond ik jammer, ook de manier waarop ik opgenomen werd in de groep. Ik weet van mezelf dat ik moet meegenomen worden in een gesprek, vooral in een groep waar ik amper iemand ken. Ik ken mijn collega's wel, maar enkel van op het werk en niet van het weekendleven. Stiekem was ik zenuwachtig, maar dat was niemand gelukkig opgevallen. Hoe zou het ook, ik diende eerder als standbeeld.. Op een bepaald moment wou ik meepraten met het onderwerp, maar wat ik zei werd door niemand gehoord. 'Praat ik nu te stil of ben ik onzichtbaar?' vroeg ik mezelf af. Even later probeerde ik het nog eens en kwam er alleen een 'hm' uit één van hun monden. Ik was duidelijk het standbeeld van de avond. Ik had het geluk om tijdens het concert naast een toffe collega te zitten die wel een gesprek met mij voerde. Ook haar dochter, die mee was als grootste fan, deelde mee in het fijne gesprek. Na het concert hadden we dan met zijn allen beslist om nog, in het dorp waar we vandaan kwamen, iets te gaan drinken. Omdat we met 2 auto's reden spraken we af in het café'tje zelf. In de auto waar ik in zat werd opeens beslist om toch maar niets te gaan drinken. Waarom zou ik dan zeggen dat ik wel zin had om bij te kletsen met een drankje? Er werd mij niets gevraagd en ze gingen er van uit dat ik ook geen zin had. Aangekomen op het marktje waar we met zijn allen geparkeerd stonden gingen ze met hun 3 allen naar de auto en bleef ik achter bij mijn eigen auto. Echt? Moet je de rest niet eens verwittigen dat je toch niet blijft? Vroeger zou ik ook in mijn auto gestapt zijn, maar ik had echt wel zin om nog langer te blijven plakken. Plus, ik vond het zo onbeleefd om de rest niet te verwittigen. Ik belde mijn collega waarvan ik dacht dat ze in het café'tje zat, maar bleek dat ze al naar huis aan het gaan was. Ze voelde zich niet goed, maar ze vertelde mij waar het café'tje was en ik er gerust naartoe mocht gaan. Ik ben iemand die niet alleen ergens naartoe gaat en dus ook angsten doorstaat om alleen een café binnen te stappen. Maar ik wist dat ze daar binnen zaten, dus ik moest geen schrik hebben. Ook zij vonden het verschrikkelijk onbeleefd dat de rest toch niet is afgekomen of tenminste iets liet weten. Desondanks hebben wij toch goed gelachen en hadden we wel fijne gesprekken. Zo voelde ik mij weer goed en happy, alleen door het feit dat ik opgenomen werd in de groep.

Ergens diep vanbinnen weet ik dat ik mij zo'n negatieve momenten niet moet aantrekken, maar daar gaat het net om bij mij. Ik kan dit niet loslaten en blijf er mee in mijn hoofd zitten wat ik dan wel beteken voor die bepaalde personen die mij bijvoorbeeld links laten liggen. Tot plots vandaag.. Ik kreeg mijn eerste evaluatie op mijn werk ooit. Daaruit bleek dat mjn collega's mijn werk juist wel apprecieerden. Zo werden mijn negatieve gedachten opeens omgezet in een positieve vibe door alleen een paar woorden op een blad papier. Dus zo loop ik al de ganse middag en avond met een grote smile op mijn gezicht. Alle negativiteit verdwijnt in een hoekje, tot.. het moment er weer een negatief moment opkomt. Zo gaat dit mijn ganse leven door.. al kan ik mij gelukkig ook vasthouden aan mijn vrienden rondom mij die mij wel veel positiviteit kunnen brengen.

Geen opmerkingen