Mijn leven zoals het is #6 | Mijn allereerste relatie

ⓒPixabay.com By PublicDomainPictures
Vandaag, exact een jaar geleden, begon 'k m'n allereerste relatie. Helaas is die ondertussen al een hele tijd afgesprongen, maar ben 'k een ervaring rijker. Ik moet eerlijk toegeven, 't was helemaal niet wat 'k er van verwacht had.

De jongen in kwestie kende 'k al een tijdje. Hij is de broer van m'n collega & z'n mémé verblijft in het rusthuis waar 'k werk. Hij bracht ze wekelijks een bezoekje. Al die tijd hebben we nooit echt gepraat, maar vorig jaar kwam daar opeens verandering in. Hij sprak mij aan op Facebook. We zeverden vooral, maar tijdens de zomer namen onze gesprekken een andere wending.

Het was toen al laat op de avond, maar bleven maar praten op de chat. 'k Wou eigenlijk gaan slapen, daar 'k moe was & grapte dat 'k naar Bethlehem ging (waar 'k mee wou zeggen dat 'k naar bed toe wou).Hij antwoordde dat hij nog zou opendoen voor mij mocht 'k zo laat nog aan z'n deur staan. 'k Schrok & wist niet goed wat 'k er van moest denken, want over gevoelens hadden we 't nog nooit gehad.

Enkele gesprekken later kwam 'k te weten dat hij verslaafd was aan chocolade & dan nog liefst de chocotofs van Côte d'Or. 'k Besloot om hem te verrassen met zo'n zak & holde de volgende dag al direct naar de winkel. Die dag zou hij langskomen bij z'n mémé, dus verstopte 'k de zak op haar kamer ;) 'k Wist dat hij er altijd eens binnen ging, ondanks ze altijd in de gemeenschappelijke ruimte zat. 'Waar heb 'k dat aan verdiend?' vroeg hij toen 's avonds. Hij was nogal verrast & voor 't eerst zei hij dat hij mij lief vond & stiekem al een tijdje verliefd op me was. Dat laatste had 'k inmiddels door, vandaar dat de kriebels bij mij ook lichtjes begonnen te komen. Maar om echt verliefd te zijn kende 'k hem daarvoor nog niet goed genoeg. 'k Wou nog even aftasten alvorens in 't onbekende te springen.

Enkele dagen later kreeg 'k een verrassend telefoontje. M'n vroegere collega vroeg mij om op 't plaatselijke Schlagerfestival te gaan fotograferen. Ze zochten nog een fotograaf & ze had gezien dat 'k fotografie studeer. 'k Voelde mij vereerd & zou 2 vrijkaarten toegestuurd krijgen. 'k Wist natuurlijk al onmiddellijk aan wie 'k de 2de zou schenken, maar wist nog niet of hij kon gaan. 'k Kon 't toen helaas niet vragen, want hij was toen met z'n ouders op reis.De dag dat hij terugkwam heb 'k 't hem dan ook meteen gevraagd. Hij had gelukkig nog geen kaart, dus gaf 'k hem de mijne. Opnieuw was hij verrast.

De avond was aangebroken. We hadden niet echt iets afgesproken, behalve dat we elkaar wel zouden tegenkomen. 'k Liep er immers toch gans de zaal rond met m'n camera :) Stiekem had 'k wel wat zenuwen, maar 'k moest mij zowiezo concentreren op m'n fotografie die avond. Dit was de eerste keer dat 'k gevraagd was als fotografe & voor zogoed als onbekende mensen, ondanks de paar collega's die mee in de vereniging zaten. Na een tijdje had 'k gelukkig m'n plaats gevonden & 'k kon al niet meer wachten om er aan te beginnen. Niet veel later, zag 'k hem opeens van helemaal achter in de zaal springen & mee te 'zingen'. Later op de avond begon 't meer & meer te klikken tussen ons. Op een bepaald moment had 'k zelfs geen zin meer om nog door 't publiek te crossen & bleef 'k gewoon bij hem staan. We amuseerden ons & dat was voor mij 't belangrijkste. 'k Ging met een goed gevoel terug naar huis.

De dag nadien op chat bleek dat hij dacht dat wij al een koppel waren.. Dat was toch eventjes schrikken, want dat gevoel had 'k nog niet. 'k Stelde voor om eerst echt op date te gaan & dan zien hoe 't afloopt. Hij ging er mee akkoord & 'k stelde voor om naar de cinema te gaan. 'k Pikte hem op aan de kerk & samen reden we naar de cinema. Daarna gingen we nog iets eten. 't Was echt een leuke dag, maar een beetje onwennig. Toen 'k hem terug afzette aan de kerk vroeg hij of wij nu een relatie hadden & wanneer we die nu bekend zouden maken. Weer was 'k even van m'n melk, want 'k was helemaal nog niet zeker over mijn gevoelens voor hem. 'Wat nu?' dacht 'k. 'M'n ouders, hoe gaan die reageren?' 'k Besloot om 't hen eerst te zeggen & 't dan pas verder te bezien. 'k Was bang voor hun reactie want 'k ben nog nooit met een lief thuisgekomen, laat staan dat ze er mee akkoord zouden gaan. Ze zijn nogal conservatief op vlak van vriendschap & relaties. 'k Besloot om er geen doekjes om te winden & 't hen gewoon te zeggen. Tenslotte wisten ze dat 'k op date was geweest, dus konden ze ook wel vermoeden dat 't mijn lief zou worden. Boven m'n verwachtingen in reageerde m'n mama redelijk enthousiast. M'n papa was iets minder blij. Maar 'k dacht, die zal wel bijdraaien.
Dus vanaf toen had 'k m'n eerste liefje. De positieve reacties van vrienden, kennissen, familie,.. stroomden binnen. Hij was in de wolken & ik kon 't nog maar half bevatten.

Daar hij patissier was bij een bakker & enkel 's nachts werkte, was 't voor ons heel moeilijk om af te spreken. 'k Legde mij er bij neer & 'k vond 't ok om in 't begin enkel op zondag bij hem te zijn. Ons tweede afspraakje was op de plaatselijke feesten in z'n dorp (die naast 't mijne ligt). 'k Was al van plan om er 's avonds naartoe te gaan met m'n papa & vrienden omdat daar een muziekgroepje optrad die wij persoonlijk begonnen te kennen (papa & ik hebben samen met nog 2 andere een vereniging die 1x/jaar een muziekevenement organiseert). Daar 'k toen een vriend had sprak 'k vroeger die dag af met hem & was 't plan om hem dan 's avonds aan m'n papa & vrienden voor te stellen. Spannend! Maar eerst gingen we nog met een bende iets gaan drinken. Daar hij een populaire gast is in z'n dorp werden we als koning & koningin onthaald op dat terras. 'k Kon door de grond zakken, want dit is waar 'k niet goed mee om kan. 'k Weet nooit welke kant op te kijken of hoe 'k dan moet reageren. Even later kwamen we bij m'n papa & stelde 'k hem m'n lief voor. Om een goeie indruk te proberen maken trakteerde hij m'n papa & mij op een drankje. Maar de 2 vrienden die met m'n papa mee waren (& ook mijn vrienden waren) werd niks aan geboden. Weer kon 'k door de grond zakken. 'k Wist dat dit geen goeie indruk bij m'n papa zou nalaten.

Toch probeerde 'k er niet te veel aan te denken & bleven we afspreken op zondag. In 't begin viel 't allemaal mee, want we hadden ergens veel te vertellen. We moesten immers elkaar nog leren kennen. Helaas begon 'k mij na een tijd wel te storen aan bepaalde dingen. Hij pikte mij bijvoorbeeld nooit eens op. 'k Was ook nooit echt alleen met hem. Er was altijd wel iemand die hij kende als we ergens naartoe gingen. Waren we dan alleen bij hem thuis viel hij meestal in slaap midden in de film. Daar zat 'k dan naast een snurkend lief. Om de haverklap was hij dan ook aan 't sms'en met z'n beste vriendin, die dan even later ons kwam vergezellen. 'k Begon toen serieus na te denken over onze relatie. 'k Probeerde hem uit te leggen hoe 'k mij voelde, maar hij leek mij niet te begrijpen. Alles wat 'k zei of deed was goed, terwijl 'k liever had dat hij eerlijk was & mij soms eens tegensprak. 'k Voelde dat hij tot over z'n oren verliefd op me was, maar m'n gevoelens voor hem waren helemaal zo sterk niet. 'k Begon met een steen in m'n maag naar hem toe te gaan & 'k wist dat dat niet goed was. 'k Wou mezelf nog voorliegen dat 't zo moest zijn, maar 'k wist maar al te goed dat een relatie veel meer moet zijn dan gewoon bij elkaar zijn. Tot op een dag dat 'k begon te praten met m'n papa & vrienden over m'n twjjfels. Niemand zei me exact wat 'k moest doen, maar iedereen gaf me wel argumenten dat we geen gezonde relatie hadden. Vanaf dat moment heb 'k beslist om er een punt achter te zetten. Maar hoe zeg je dat nu tegen iemand die smoorverliefd is & de hemel voor je betekent? Na lang nadenken & overwegen heb 'k met hem afgesproken bij hem thuis. Hij had niks in de gaten, zelfs niet dat 'k mezelf niet was de laatste tijd. 'k Wist totaal niet hoe hij zou reageren, maar 'k was toch lichtjes geschrokken. Hij hield mij op geen enkele manier tegen, stelde geen enkele vraag & omarmde mij alsof hij voor altijd afscheid van mij moest nemen. 'k Zei dat 'k wel nog vrienden wou blijven mocht hij dat willen.'t Enige wat hij vroeg was of 'k wou blijven of naar huis gaan. Zelf vond 'k 't beter om naar huis te gaan, want er over babbelen had geen zin toen, wist 'k.

Ondanks alles was 'k toch in shock. Gelukkig, na alle gesprekken met m'n vrienden & collega's wist 'k dat 'k de juiste beslissing had genomen.

Geen opmerkingen